Μαθητεία στον Παρθένη

 Η μαθητεία στο Εργαστήρι του Παρθένη διακρινόταν για την αυστηρότητα και σύστημα στην πρακτική, όπως θυμάται ο Σεμερτζίδης στις συνομιλίες του με τον Χρίστο Αλεξίου: “… Προϋπήρχε μέσα μου ένα υπόβαθρο που ζητούσε μια τέτοια διδαχή. Διδαχή, δηλαδή, σαφήνειας, αυστηρότητας όπως ήταν η δική του, που δεν άφηνε περιθώρια να παίζεις με την ζωγραφική.”
Τα τοπία που ζωγραφίζει το 1937 διακρίνονται ακριβώς για αυτή την αυστηρότητα αλλά και καθαρότητα των σχημάτων όπως έχουν προκύψει από την διδασκαλία του μεγάλου δασκάλου Παρθένη. ” Η στάση μου σ’ αυτή την συγκεκριμένη περίοδο είναι απεριόριστη αγάπη για την φύση, την οποία ήθελα να ερμηνεύσω με τα νέα όπλα της γνώσης για την διαμόρφωση των σχημάτων κάτω από το φως, που είχα διδαχτεί από τον Παρθένη. Αυτή είναι η στάση σ’ αυτό το έργο (μιλάει για τον «Βράχο στο Αιγάλεω»), και όπως βλέπεις είναι αυστηρότατη, απόλυτη, καθαρή…”
Ωστόσο το έργο “Το Όργωμα” που πρωτοεκτέθηκε τον Ιούνιο του 1937, σηματοδοτεί σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Νίκο Χατζηνικολάου “Ένα νέο ξεκίνημα αλλά και το τέρμα μιας διαδρομής” και αναλύει την άποψη του ως εξής: “Αυτό φαίνεται καθαρά στα 2 πλάνα που συναπαρτίζουν τον πίνακα. Πίσω ο Παρθένης: οι λόφοι, τα δέντρα, ο ουρανός με τα σύννεφα. Μπροστά η νέα θεματική: Το Όργωμα, ο μόχθος, η κίνηση, ιδωμένα όχι ως διακοσμητικά μοτίβα αλλά ως κεντρικός, αυτόνομος στόχος, ως θέμα του πίνακα, ελεγχόμενο όμως και ενταγμένο στο τοπίο” Με αυτόν τον τρόπο ο Σεμερτζίδης “μεταβαίνει από τον συμβολισμό σε ένα είδος ρεαλισμού. […] Η πορεία προς το καινούργιο, η διαμόρφωση μιας νέας τέχνης πάνω στα κεκτημένα από τον δάσκαλο είναι εμφανής “